Letter 1002: Avitus, bishop, to the Pope of Constantinople.

Avitus episcopus papae Constantinopolitano. Dum domnus meus filius vester patricius Sigismundus gloriosissimum principem officio legationis expetiit, nobis quoque deferendi ad vos famulatus aditum dupliciter sancta opportunitate prospexit. Cum enim ut praecipuum sacerdotem iusto vos desi- derio sitiremus, adiecit vir inlustris Laurentius honorem vestri animis nostris, indicans apicibus suis omne nubilum, quod quietem orientalium populorum ambiguo caligante fuscaverat, redintegratae pacis serenitate detersum et eam cum Romano antistite vos habere concordiam, quam velut geminos apostolorum principes mundo adsignare con- veniat. Quis enim, qui vel catholicus dici potest, de tantarum ac talium ecclesiarum pace non gaudeat, quas velut in caelo positum religionis signum pro gemino sidere mundus spectat? Quis non merito delectetur infirmantium reditu, incolumium statu, cum aliis ovibus intra claustra salvatis illa. quae vitio errantis arbitri fuerat evagata, caelestibus caulis laetitia plaudente revocatur? Custodite igitur quasi patres traditam vobis etiam super nos ecclesiae disciplinam. Concordia vestra tantum opus est magi- sterio, quantum oportet exemplo. Quam caritatem populis suadebimus, si hanc in nostris rectoribus nesciamus? Quid in corpore firmum videri poterit, quod nutat in vertice? Vnanimi ergo copiam redeuntibus date; ne quis intentione pereat, praedica- tione prospicite, ne speculam adsignatam furax bestia populetur, si ab unitate sensus vestri Roma dissultet. Maeror noster, si super dissensionem vestram sol occidat, dam- num orientis est. Quia nos prosperrimum, quem supra dixi, nuntium per fidelissimum virum accepimus, ad notitiam nostram vestro firmate rescripto: ut expectans occiden- talis ecclesia in sermonibus vestris donum caelestis oraculi, quod se laetatur accepisse per condiscipulum, multiplicari sibi gaudeat per magistrum.