Letter 1005: Though I have not earned any letter from Your Apostleship to prompt this initiative, your reputation compels me to...

Avitus episcopus Maximo episcopo. Licet nulla, quibus ad praesumendum hoc ipsum officium provocarer, vestri apo- stolatus scripta promeruerim, offerre me tamen paginam debiti famulatus, cum appella- tione non iusseritis, opinione compellitis. Si quidem ad occurrendum animis vestris, si non meremur aspectibus, fama trahimur, etiam dum absentia cohibemur. His addi- tur, quod ita aerumnas infelicium Gallorum consolatione consilii et largitate palpatis, ut sub specie eius, quam comperi, misericordiae ad agnoscendam suorum necessitatem in Italiam festinantes post longam peregrinationem, cum duce Christo vestram meruerint videre personam, merito propriam credant intrare se patriam. Commendo, quod super- est, regionis nostrae presbyterum, praesentis scilicet obsequii portitorem. Qui licet pro redimendo cuiusdam propinqui sui filio laborem fatigationis adgressus sit, a quo- dam tamen nobili viro provinciali cum mea prosecutione directus est, ut praefati filium a comite Betanco, nomine Avulum, ante hos circiter quattuor annos pro pignere obsi- datus adsumptum, sub auxilio vestrae intercessionis requirat ac revocet. Quod superest obsecro, ut dignabili beatitudinis vestrae rescripto et illic exulantibus ingenuitatis statum reparabilem et hic desiderantibus scribendi aditum doceatis esse communem. Apollinaris episcopus Avito episcopo. Satis licet iam poenarum dederit sera paenitudo, tamen, quia ad diem festum angelis nobiscum colendum nec vicario quidem famulatu adesse merui, qui devotionem non ostendi, vel satisfactionem deferre curavi. Ad quod vere, ut confido, ipso sum beato, reverentissime domine, spiritu visitante commonitus. Nam in ipsa sancta nocte in visione nescio quid manibus meis haeserat, quod considens iuxta me fulgentissima, sed inusitato colore rubea columba vellebat. Cumque expergefactus cotidianum quidem manuum mearum horrorem recognoscerem, sed purgari me immerito nihilominus memi- nissem, dum ipsum ambiguum maestus mecum atque anxius volvo, repente .quasi stimulo percussus illico sum reliquati faenoris recordatus. Iam quae me hinc confusio quaeve presserit amaritudo, pietas sancta perpendit. Aliquatenus tamen hac spe sola- tus sum, quod ignoscat, quae commonere dignata est, ut misero mihi non omnis sancti obsequii opportunitas fraudaretur. Vnum tantum mixta debitis commemorationi eius officiis supplicatio deposcit, ut hanc quoque indulgentiae suae partem sensibus vestrae, quae in me plus iam iusta est, imputationis inspiret.