Letter 7002: How much is added to the burden of grief when affliction is interrupted — when adversity, to sting all the more...
II. ENNODIVS FAVSTO.
Quantum ad fascem maeroris adiungit interrupta tribulatio,
quando ut acrius urat aduersitas, prosperorum mutatione blanditur!
ad acrius umquam onus accessit, quod continuatae sarcinam
calamitatis abiecit? quam bene me ad patientiam
absentiae uestrae longus temporum usus aptauerat, dam hoc,
quod felicitas non habebat, didicerant nec uota praesumere!
ecce iterum de inueteratis doloribus passio nouella me lacerat,
et obductam cicatricem rescindit ictus acutior. inploraueram
a discedente misericordiam, ut quod de praesenti confabulatione
perdebam, litteris pensaretur, nec hanc frugem omnibus
desideriis ieiunus emerui. ego consuetudinis meae non neglegens
inter lacrimas scripta concinno, quibus de adflictione
mea credidi nil potius indicandum, inlustris uiri domni Pamfroni
relatione contentus. nunc, mi domine, obsequia famuli
uestri dignanter accipite et animae in angustiis constitutae
remedia consueta praestate.
Related Letters
You have complained, most holy sir, that we have both been silent too long.
**From:** Ennodius, deacon of Milan
Impious negligence and negligent impiety have possessed me so completely that I do not know, my lord, what to accuse...
Your Eminence's conscience is well aware of what we owe to the distinguished Faustinus — both on account of his...
For a long time I was in suspense about the arrival of Your Greatness, uncertain whether the delay meant a change of...