Letter 349: Tuscianus and I enjoyed each other's company — I by listening to him, he by hearing me speak.
Ἀρισταινέτῳ. (358)
Ἀπηλαύσαμεν ἀλλήλων ἐγώ τε καὶ Τουσκιανός, ἐγὼ μὲν
ἀκροώμενος τούτου, λέγοντος δὲ ἐκεῖνος ἐμοῦ, μᾶλλον δέ,
ἐπλεονέκτουν ἐγὼ καλλίονος ὧν ἐδείκνυον λόγων ἀκοῆς εἰλημ-
μένος.
ἃ δὲ ἐποίησεν ἐνθάδε παραβάλλοντος ἐμοῦ τὸν
Στρατήγιον τοῖς ἐπὶ τῆς ἴσης ἀρχῆς—τί οὖν ἐποίησεν; ὠχρία
τε καὶ ἀπεπνίγετο καὶ ὅμοιος ἦν βαλλομένῳ καἰ τιτρωσκομένῳ
δεινὸν ποιούμενος, εἴ τις δόξει νενικηκέναι τὰ αὑτοῦ παιδικά,
τὸν Θαλάσσιον καὶ Λεόντιον καὶ τὸν νῦν τουτονὶ τὸν οὐ
μᾶλλον μέγα φθεγγόμενον ἡ μεγάλα ἐργαζόμενον.
ὥστε καὶ
ἔδοξεν ἐνίοις μέμφεσθαι τὸ μέρος ἀγνοοῦσιν, ὡς ὁ μάλιστα
χαλεπαίνων οὗτος ἦν ὁ μάλιστα θαυμάζων. εἰ μὲν γὰρ οὐχ
ἐώρα τὸ μέρος ἰσχυρόν, κἂν ἐγέλα· νῦν δὲ ἡ τοῦδε λύπη ρώ-
μην ἐμαρτύρει τῷ λόγῳ.
ἂν οὖν καἰ παρὰ σοὶ πάσχῃ τι
τοιοῦτον ἐν μνήμῃ τοῦ λόγου, μή σε λανθανέτω τοῦτον νικᾶν
ψηφιζόμενος ᾧ φησιν οὐχ ἡδέως ἔχειν.
Related Letters
So you were destined after all to taste the labors of office, since you did not flee governance by every possible means.
When we heard your wife was ill, we shared your pain, imagining how you must feel as she suffered.
That you did not receive the letter Clematios carried — I cannot believe it.
A fine pair you make, you and the good Dometios.
I was embarrassed by what you wrote about the wild animals.