Letter 34: PEEAGIUS [PAPA] RUFINO to the bishop UIUONENSI.

PEEAGIUS [PAPA] RUFINO EPISCOPO UIUONENSI. Si euangelica, amnionitio iracundiam ne usque ad uerbum furentem cui...-5), Ei fol. figva-vb £3 fol. 70-70^, E^fol. 34^'^; F^ fol. 136^: (3: illi cui...-5), F, fol. 110^^, F 3 fol. 120^; 0, fol. 205-205^, 0^ fol. 196^^-196^; 0^^ fol. 115^^^; A fol. 323^, P, fol. 41, Pi fol. 27^^-28^; Q fol. 67^; S, fol. 66-66^, fol. 117^. C» C 4 , yiuon(en)si vel yuion(en)si C^: om. cet. euuangelica P Ps 2 admonitio O Q, amonitio P 3 ne] nec Gratianus Tit. Rufino episcopo Uiuonensi: P. EwArD, o. c., l. c., p. 544, n. 4, acriter invexit in A. Thiei., o. c., p. 613, n. 5, qui, Pelagio II litteras tribuens, Rufinum nostrum antistitem Vivonensem fecit. Re autem vera non adeo ratione destitutus A. Thiel erat, eo quod sedem praefatam Rufino adsignant Coli, in II libros et Caesaeaugustana: quae quidem P. Ewald igno¬ rasse videtur. Utrum recte, necne, eae coli, illud descripserint nomen me latet; parum autem probabile censeo, idem esse eruditioni auctorum coli, aut scribarum imputandum. Ceterum, si unus non fuit, coaetaneus simul Pelagio et Gregorio, ille Rufinus Vibonensis antistes, qui obiit a. 599 — quod nec certo potest improbari —, omnino possibile duco, quod duo diversi praesules eodem nomine Rufini insigniti, eidem sedi praefuissent. Pelagio I et Gregorio Magno pontificibus. (Cf. Gregorii Magni, Reg., VI, 38 [P. Ewai<d, MGH., Epp., t. I, p. 415]). In sede Ravennati, exempli ergo, diversi loannes (aa. c. 578-595; 606-612-613) successive sederunt; Nolae, duo Paulini unum post alium inveniuntur (aa. c. 409-431-442); Messanae, duo fortassis episcopi nomine Eucarpi vocati (aa. c. 500-560) sedem rexe¬ runt. Cf. adnotationes in titulum ep. 18, p. 53-54, et F. Lanzoni, o. c., p. 616. Leviter itaque emendandus videretur catalogus praesulum Vibonensium, prout suadet veri similis titulus epistulae huius, vel certe in annis ponti¬ ficatus Rufini. Quod adtinet ad priscam sedem Vivonensem, sive rectius Vibonensem, ad hodiernam Vibo Valentiam (Monteleone, Vibona), in Bru- PKI^AGII I PAPAE prosilire permittit, ut si racha fratri suo quis dixerit reus sit gehennae ignis, quali putamus poena plectendus est, qui non solum pugno impie percussit in leuitici hominem offidi ministerio seruientem, sed quasi non sufficeret ad cedem manus, ita instigante se diabolo raptus ad iram est, ut fuste non solum percuteret, sed et erueret oculum fratris? Et quamuis huiuscemodi excessus grauiori esset 2 poena plectendus, bene tamen fraternitas tua fecit ab officio eum praesbyterii remouere. Hoc tamen sollicitudinis tuae sit, ut locum etiam paenitentiae constituas, et in aliquo eum monasterio retru¬ das, laica tantummodo communione concessa. In loco autem 3 illius alium te necesse est ordinare praesbyterum, nam illi cui eru¬ tus oculus est non possunt iuxta canones sacerdotii iura concedi. 16 Neque enim aliquid ei prodest quod oculum inuitus amisit, cum nec 4 uolens quisquam oculum amisisse credendus est, nec sacratissi¬ mos canones aliquem casum in amissionem oculi [ei], qui ad sacer- gehenne Oje 4 igni Pj P^ quali] qua plectendum esse Gratian. 5 homin. in leuit. Gratian. in] om. Pg 6 sufficerent C 4 ita] ira ex ita Oj se instigante C instigantem Pj Sj 7 iram] B C Q: iracundiam 0 O^g P S et] B C^Q : om. C 3 C 4 0 Ojg P S eruet Og 8 huiusmodi P S 9-10 p(raes)bit(er)ii eum amouere B est oculus C, C 4 £4 posse O^g iuxta] B E F: contra C 0 P Q S sacerdo¬ tum C iura concedi sacerd. 0 Ojg P Q S 15 enim] om. Pg, add. ei P 3 ei] om. quod] qui C 4 oculum] post oculum ex oculus in Pj, oculus 0 * nec] iterat, in 0 , quisque P S amississe oculum Cg est] P £ P: sit C 0 Oig P Q S nec] et C sacratissimos] E F 0 Oigi sacratissimi (interpung. post est,^ B C E^ P Q S, ex sacratissimis P 3 17 amissionem] B E^ F 0 Q: amissione C £ Oig P S ei] om. C 0 Oi^PQS tiis, cf. F. Xanzoni, 0 . c., p. 343; 341-342; F. Russo, Vibona, inEnc. Cattol., t. XII, c. 1357. Consuli etiam possunt G. Isnardi-G. Gianeeei-N. Nico- EINI, Vibo Valentia, in Enc. Ital., t. XXXV, p. 288-289. 1. euangelica ammonitio: Cf. Mt., 5,22. 4. nec sacratissimos canones: Probabilis etiam, pro testimonio codd., videtur mendosa lectio nec sacratissimi canones. Ubi vero hoc expresse fuerit praescriptum me latet. Originem autem trahere videtur ex illis, quae in Lev., 21,17-23 mandantur. Traditionis ecclesiae, quae prohibet quo¬ minus corpore vitiati, aut qui se ipsos castraverunt ad sacros ordines acce¬ dant, testis est S. GeeasiuS I, Ep. episcopis per Lucaniam et Brutios et Siciliam constitutis, 2-3; 16-17; 19 (A. Thiee, 0 . c., p, 362; 371-372; Migne, PX. 59, c. 49 B; 50 A; 53 C-D; 54 B). Cf. etiam Gratianum, Decv., d.XV, 3-7 (Ae. Friedberg, 0 . c., c. 216-217) et X. GodeFroy, IrrigulariUs, DTC., t. VII, 2, c. 2538-2542; 2549-2551, ubi alia prostant et anteriora et posteriora huius traditionis testimonia. Cf. etiam potest G. OESTERE^, IrrigulariUs. Effets, DDC., t. VI, c. 53. dotium adipiscendum non impediret, suis excepisse regulis inue- nimus; sed hoc tantummodo ad prohibitionem suffecisse uidemus patribus, ut qui careret oculo sacerdotii officium adipisci non pos¬ sit. Sed nec illi ullatenus quasi in conpensationem iniuriae sa- 5 cratus ordo concedi poterit qui ad tantam sacerdotem proprium potuit iracundiam prouocare, ut et ille officium in quo erat amitte¬ ret, et iste prouectus sui perderet facultatem. concupiscendum Q non] om. Oig inpediret £4 19 ad] om. O Ojg prohibi¬ tum Oig, adhibitionem P, suffecisse] ex sufficere Q, sufedsse Ca 0*, fecisse £ F uidemur C 20 patribus] patres £„ om. E caret £ 0 sacerdotum Q adhipisci Pi non] om. C possit] post debet delet. it% Q' 21 compensat. Cg £1 £2 £3 £ 0 0,g P* S, compensatione Gratian. 22 ordo concedi] ordo conscedi C% C 4 , ordi condi £3 sacerdotum Pj P* proprium] om. £1 23 potuit] petiit £3 iracondiam £1 £* (cum sign. corr.) B et ille] ille [et om.] C 3 C 4 £4, illud [et om.] Oig, ille et Gratian. offi¬ cium] sacerdotium C amite- B C 4 , C^(?) 24 iste] ille B. PElvAGII I PAPAE Pelagius magnopere admiratus est, quod Viator et Pancratius, nolentes ab unitate Ecclesiae seiungi, interrogent eum, utrum a sacrificiis schismaticis abstinere debeant. Quam hoc absurdum sit eis exponit. Nullius momenti sunt rationes a Viatore et Panoratio adductae ad schismaticos excusandos, eosque monet de modo se gerendi erga epi¬ scopum Paulinum.