Letter 7017: To my brother Volusianus.

EPISTULA XVII Sidonius Volusiano fratri salutem. 1. Iubes me, domine frater, lege amicitiae, quam nefas laedi, iam diu desides digitos incudibus officinae veteris imponere et sancto Abrahae diem functo neniam sepulchralem luctuosis carminibus inscribere. celeriter iniunctis obsecundabo, cum tua tractus auctoritate, tum principaliter amplissimi viri Victorii comitis devotione praeventus, quem iure saeculari patronum, iure ecclesiastico filium excolo ut cliens, ut pater diligo; qui satis docuit, quae sibi aut qualis erga famulos Christi cura ferveret, cum torum circa decumbentis antistitis, non dignitatem minus quam membra curvatus ac supra vultum propinqua morte pallentem dolore concolor factus, quid viro vellet lacrimis indicibus ostenderet. 2. et quia sibi maximas humandi funeris partes ipse praeripuit, totum apparatu supercurrentis impendii quod funerando sacerdoti competeret impertiens, saltim ad obsequium quae remanserunt verba conferimus, nihil aliud exaraturi stili scalpentis impressu quam testimonium mutuae dilectionis. ceterum viri mores gesta virtutes indignissime meorum vilitate dictorum ponderabuntur. Abraham sanctis merito sociande patronis, quos tibi collegas dicere non trepidem; nam sic praecedunt, ut mox tamen ipse sequare: dat partem regni portio martyrii. natus ad Euphraten, pro Christo ergastula passus et quinquennali vincula laxa fame, elapsus regi truculento Susidis orae occiduum properas solus ad usque solum. sed confessorem virtutum signa sequuntur spiritibusque malis fers, fugitive, fugam. quaque venis, Lemurum se clamat cedere turba; daemonas ire iubes exul in exilium. expeteris cunctis, nec te capit ambitus ullus; est tibi delatus plus onerosus honor. Romuleos refugis Byzantinosque fragores atque sagittifero moenia fracta Tito. murus Alexandri te non tenet Antiochique; spernis Elisseae Byrsica tecta domus. rura paludicolae temnis populosa Ravennae et quae lanigero de sue nomen habent. angulus iste placet paupertinusque recessus et casa, cui culmo culmina pressa forent. aedificas hic ipse deo venerabile templum, ipse dei templum corpore facte prius. finiti cursus istic vitaeque viaeque: sudori superest dupla corona tuo. iam te circumstant paradisi milia sacri; Abraham iam te conperegrinus habet; iam patriam ingrederis, sed de qua decidit Adam; iam potes ad fontem fluminis ire tui. 3. ecce, ut iniunxeras, quae restant sepulto iusta persolvimus; sed, si vicissim caritatis imperiis fratres amicos commilitones obsequi decet, ad vicem, quaeso, tu quoque quibus emines institutis discipulos eius aggredere solari fluctuantemque regulam fratrum destitutorum secundum statuta Lirinensium patrum vel Grinincensium festinus informa; cuius disciplinae si qui rebelles, ipse castiga; si qui sequaces, ipse conlauda. 4. praepositus illis quidem videtur sanctus Auxanius, qui vir, ut nosti, plusculum iusto et corpore infirmus et verecundus ingenio eoque parendi quam imperandi promptior exigit te rogari, ut tuo ipse sub magisterio monasterii magister accedat et, si quis illum de iunioribus spreverit tamquam imperitum vel pusillanimem, per te unum sentiat utrumque non impune contemni. quid multa? vis ut paucis quid velim agnoscas? quaeso, ut abbas sit frater Auxanius supra congregationem, tu vero et supra abbatem. vale.