Letter 31: Simplicius writes to Zeno of Seville on a matter of ecclesiastical discipline or administration in the Spanish church.

Simplicii papae ad Zenonem Hispalensem. ^^.to^ p. 9. Zenoni sedis apostolicae vices committit. Dilectissimo fratri Zenoni Simplicius. Plurimorum relatu comperimus, dilectionem tuam fervore Spiri- tus sancti ita navis*) ecclesiasticae gubeniatorem exsistere, ut nau- «) Eodem semu Xystus III epist. 0 n. 6 dixit, cogitationum ferias nescirc h. e. meiite et animo nulla intermiBsioue agitari. Mox F' H^ ransa ipsa. •; Ita mB8. et d*. At a' cc profectus . . . inducatur. H* provectus . . incideretur. ») E« F* H« «0110 (vel F///7). 214 8. «IMrLlCIl PAPAE (a. 4(>8 fragii (letriiiK^iita Deo auctore uou seutiat. Talibus ideirco gloriant^s ■—483.) jmii^.jij. cougruuui duxiuuLs vicaria sedis nostraete auctoritate fulciri: cujus vigore muuitus, ajK)stolicae iustitutiouis decreta vel sanctonim terminos^) patrum uullo uuhIo transcendi j)ermittas; quouiani digna lionoris renumeratione cumidandus est, j^er quem in liis re^onibus divinus crescere iunotuit cultus. Deus te incolumem custodiat^ fra- ter carissime! N o t i t i a . epistolaram nou exslantiuin, quac ad s. Simplicium papam attinent* I. a, 474 ante tnens,Jan, Shnplicii papae ad Leonem Augustum legatio de praC' sumpto Cotistantinopolitanac sedis privilegio, 1. Non siiie lillcris a Simplicio ad Leonem imperalorem deslinala est Probi (^anusini cj)iscopi lcgalio, cujus (lclasius cp. 26 n. 10 mcminit. Hujus autero iega- lionis non alia videlur fuissc oausa, nisi quod Leo a Simplicio lirmari vcllet, quae Constantinopolilanae ecclesiae in synodo Calciicdonensi conccssa erant privile^ia, quae hic papa rata liabcre noluerat. Porro Prolius Canusinac ecclesiae episcopus, hujus rei gratia tunc dcstinatus, jam in gestis Romani concilii sub liilaro papa sui erga disciplinam ecclesiaslicam sludii ac vigoris spccimen dedisse legitur (ilii. ep. 15 n.7). Ubi enim Nundinarium Barcinonensium episcopum non solum Irenaeo legasse sua, sed ctiam cumdcm in cpiscopalu sibi designasse successorem audivit, c consessu surgcns dixissc fcrtur: Illud licuit^ hoc non licuil: successores Deus dat ; huic rei rcsistite, ait ad papam . per apostolatum vestrum. Neque vero postca Coustantinopolim a Simplicio legatus minore vigore se gessit. Geiasii quippe tejtimonio constat, ipsum „ea, quae Lco papa negaverat. Leone Augusto tunc petente pracsente, docuisse uullatenus possc tentari, uequc his prorsus prae- buisse consensum*' (Gci.cp. 26 n. 10). Quum autem mense Januario a.474vivcmii finem rcccrit Lco Augustus. Iianc lcgationem a. 473 posteriorem non fuissc inde conficitur. 2. Quin feliccm iiabucrit exilum ac deinceps ad imilationem Marciani Lco petitione liujusmodi abstilcrit. nulla videtur ambigcndi ratio. Certe Acacius regiae urbis cpiscopus. qui baud dubie auctore imperatorc supra dictam petitionem emi- scrat, sic deinde morem gessisse visus est Simplicii voluntati, ut illum is papa sua ipsius vice ac legationc apud impcralorem fungi jusserit (Simpl. cp.2, 3, 5 el 7). Et ab anno quidem 475, dum accusarcnt arcbimandritae ac monachi Constanlino- politani antistitis suisilcntium, quo eum et Itasilisco tyranno ac Tiniotlieo pseudo- cpiscopo Alexandrino favere suspic;d)antur, Simplicius eorum accusationem aocipere noluil, compertam, iuquiens, habcns fidem probatissimi sacerdoiis (Simpl. ep.4 n. 4). istud autem eos non fruslra suspicatos csso exitus docuil. 3. Ncmpe dc privilcgio, quod sedi suac a Calcli(Hlonensi synodo altributum essc conlendebat, sesc nunquam cx animo cessisse non ita mullo post palam fecit. ') qui Bcilicet cniquc ecclcsiae a majoribuB suut attributi, nec uUns praesul sibi quidquain arroget in alterius tcrritorio. Quaniquam etiam terminus pati id vnlgo dici solet, quo<l patrcs coustitucndo praetinierunt. KPISTOLA 21. NOTITIA EPIST. NON EXSTANT. N. I — IV. 215 Ifise -quippe sluclio fuit, ul illud tum in anlcncyclicis Basilisci litlcris, quas Eva- grtus tibro 3 cap. 7 Ifisloriae suac inseruit» tum maximc in constitutionc Zenonis a. 476 lala (1. 16 C. de sacrosanciis ecclesiis \, 2) disertis vcrbis confirmarctur. Keque his conteDtus etiam Autiocheui episcopi praetcr Nicaenum canonem ordi- Daudi ocGasionem avide arripuit. Qua autem de causa id sibi arrogasset, impera- iore aftnitente non omisit quidem Simplicio quam primum exponore, ac nequc respuit is papa ejus satisfactionem (cf. Simpl. epist. 15 ct 16). Sed quum eumdem experiretur vigilanter et assidue. quamvis ea moderatione atque prudentia quae fas erat, ambitioni suae obluctantem, modum amplius tenere non valuit, et conllare coepit sehisma, quod postmodum Felice Simplicii successore apertius erupit. II. a. 476 c. mens, Nov. Florentii, Equitii ac Severi episcoporum ad Simplicium rdatio de quibusdam praesumpiionibus Gaudeniii Aufiniensis epi- scopi, Anno 475 ante mensem Decembrem accepit Simplicius relationem sibi ab episcopis Florentio, EquiUo ac Severo missam una cum gcstis synodalibus adversus GaudenlJiini Aufioiensem episcopum confectis. Porro is accusatus fuerat, quod illicitas fecisset ordinationes, et a trieunio, quo vidclicct cum ecclesiae Aufmicusis regioien suscepisse coiyectura est, quarla redituum hujus ecclesiae portione non contenlus, eliam tres alias in usum suum consumpsisset (cf. Simpl. ep. 1). m. a. 475 d. 19 Ifov, Simpiicii ad Severum ordinaiionum in ecclesia Aufinicnsi ddegatio, Die 19 m. Novembr. a. 475 Simplicius praeter coramunem cpistolam ad Florcn- tium. Equitium et Sevenim, quacasservata esl, ctiampccuIiarcmScvcroscripsit, quae desideratur. Eo autem spectabat illa epistola, ut Sevcrus ordinationum in Auli- niensi ecclesia potestatem sibi delegatam sciret, quac Gaudenlio episcopo ablata erat (cf. Simpl. epist. 1 n. 1). IV. a.475 exit. Presbyterorum archimandriiarum ac monachorum ad Simplicium de novis Timoihei Aeluri violeniiis relaiio. Girca idem tempus presbyteri, archimandritac ac monachi ex diversis monasterHs nrbis regiae ad Simplfcium relationcm miscrunt, qua nuntiabant, Ti- motheam Aelorum ejecto Timotheo caiholicam Alexandrinam ecclesiam occu- passCy tndegue Consianlinopoiim coniendere ausum^ turbas ibi nonnullis sibi fapentihus concitasse (cf. Simpl. ep. 2 n. 1, ep. 3 n. 2 et 3), norainatimque illum e regia processisse ad ecclesiam, turba stipatum scditiosa, quae de ipso concinere non timuerit benedicius qui venit in nomine Domini (Simpl. ep. 3 n. 3, Theod. lect. ii. E. I p. 556); his addebant, sese quidem obslitisse, ne in ccclcsiara ingre- deretur (cf. Simpl. ep.4 n.3, epist.5), sed cum sic rcpulsum nihilominus per pri- vatas quoramdam domos sacri6cia celebrasse (cf. Simpl. ep. 3 n. 3). Nec tacebant, siiii in tanto discrimine suspectum esse Acacii silentium. Ipsi vero quid consilii lioc reram statu caperent, Simplicium rogantes, inlerea viros ab co dirigi expete- bant, qoonun industria necessitati Ecclesiae consuleretur (Simpl. ep. 4 n. 2 ct 4). His rescrii»en8 Simpiicius die 11 Jan. a. 476, ipsorum litteras serius, quam voluis- sent, sibi redditas esse significavit. Unde colligitur, eas non minus duobus men- sibus ante a. 475 exitam faisse conscriptas. V. a. ^ll. Zenonis imperatoris ad Simplicium de recuperaio imperio reieUi Anno 477 Zeiio imperalor, quum expiilso Basilisco ConsUMinopoIim rc tisset. de rccuperato imperio Simplicium papam lilteris^certiorem facere propei (cf. Simpl. ep. 6 n. 2 et 3). His autem in litteris Zeno non modo Simpliduin Acacium etiam summis laudibus extollebat, quod haerelicis magno animo rest sent. Neque enim ad aliud scriptum Zenonis pertinere videtur, quod Gelasius ; ep. 26 n. 8 ait, liunc imperatorem litteris suis iam ipsum Acacium quam ; ctae memoriae Simplicium magnis laudihus extulisse^ quod haereiicis cons tissime restitissent. Ipsius quoque Simplicii successor Felix eumdem Zen locum tum ep. 1 n. 6, tum ep. 2 u. 4 commemorat. His Zenonis lliteris Simpl die 90ctobris a.477 rescripsit. Unde colligitur tempus, quo Zeno illas miser VI. a. 477 eod. temp. Acacii Constantinpoliiani ad Simplicium de eadem r statu ecclesiae Orientalis relatib, 1. Ex eo etiam» quod Simplicius eodem tcmpore cum his Zenonis litter aroplae Acacii relationi, de qua nobis nunc dicendum, respondil (ep. 7 n. 1). uU que scriptum simul ipsi datum esse haud temere conjicimus. In hac porro i tione» quae per Epiphanium diaconum missa est, latius exponebat Acacius, < jam monachi anno 475 labente striclim indicaraut, ac nominatim ea, quae ab relicis seu Constantinopoli seu aliis in rcgionibus contra fidem aut ecclesiasl regulas tentata fucranl, prolixo quidem volumine sed necessario sermone oculos ponebat (cf. Simpl. epist. 7 n. 1). 2. Nec alia videtur esse relatio ab ca, quam de Petro et Jolianne psei episcopis Antiochenis scriptam csse gestorum de nomine Acacii auclor Iradit verbis (Gel. tracl. I n. 12): Illo enim tempore, quo de Peir^ Alexandi damnato retulit (Acacius). etiam (B^ jam) de Petro et Johanne (ad eumdemS plicium) scripserat, Hoc loco ita cx codicibus restituto simul rectus ordo dop! relationis Acacii monstratur. Ut cnim ex Simplicii epistolis 7, 8 et 9 Hquet, V Acacius ad hunc papam primo de Petro et Johanne Antiochenis, ac non lo posl de Petro Alexandrino relulit. Hac aulem duplici relalioue Acacius non diocrem apud Simplicium mcreri visus est fidem, donec Johannes Talaya Alej dria, undc pulsus erat. Romam se recipiens. larvam retegere coepit. Ea vero o sione Simplicius. quum forte vitio ei verleretur. quod Acacio credulior ftiis Johanni Talajae legi praecepil. quae pridem ad ipsum miserat Acacius de Petr Johanne Antiochenis scripla. Horum partem porro gesiorum de nomine Ac auctor aobis trausmisit sic summatim expressam (Gel. tract. I u. 12]: PeL scilicet Fuilonem cognomine apud Constantinopolim monasierium gubema sed hoc propter crimina derelicto Aniiochiam fugisse ; ibi pulio Mariyrio tholico episcopo per vilissimum populum et haereticos sedem ipsius occupa coniinuoque damnatum ab episcopis atque a Leone tunc principe ad (ku num exsilium esse directum. De quo lapsum Consianiinopolim redUstfi^ dedisse fidemy quod nullas ulterius turbas facere prorsus auderet. Sed i superius dicium esi^ Basilisci temporibus a Timoiheo illo damnatOy qm i staniinopolim veneraty ad Antiochiam remissum esse, ui iterum illic episci tum teneret. Quo facio idem Petrus Johannem quemdam presbyierum ord Apamenis episcopum, a quibus non receptus venit Antiochiam, ei Peimm scopalus sui pellit auciorem et invadii ejus ecclesiam. Tum Acacius. d< sennonem prosequens, ipsos iterum damnatos^ docebat, peiens ab apoitt sedCy ut si forte ad eam confugerenty nec visu dignos habereiy et sijam quam indtdgentiam forsitan impeirassent, irriiam esse debere, neo eorum j NOTITIA EPIST. NON EXSTANT. N. V — VII. 217 niteniiam recipiendam esse, Verba eadem iu gcstis de noniiue Acacii legens Liberatus dlaconas, dum non adverlit, ea ibi ex ipsis Acacii scriptis excerpta esse» sed ab ipsomet gestonim praedictorum scriptore de suo prolata putat, ita ea cap. 18 descfjbit, ut Donnulla perturbata efferat, quae ad narrationis ordinem ac TeriUtem bod satis exacta sunt. 3. Ad eadem Acacii scripta referendum videtur, quod Simplicii successor Fefix ep. II u. 2 de Johaune et Petro Antiochenis locutus subjicit: quos iunc kjfpoerHa Jeacius ita fecit ah apostoUca sede damnan\ ut his etiam christia- noniM mabuium toileretur^ quod gesia apud eum habita manifeslant. Nec aKofonitan pertioet illud Gel. ep.26 u.8: Cur ergo vel quum hoc fieri videret AeaduSy non sicui sub Basilisco jam fecerai^ ad apostolicam sedem referre eurtttit? Jam quidem Zeno imperium Basilisco fugato proximc receperat, quum Acadas relationem, de qua agimus misit. Sed quia hoc opus aggressus est, ut iegati mnnos, quod ipsi ab Simplicio sub Basilisco delegatum erat. impleret, el onoia, quae sub Basilisco gesta fuerant, in eodem opere enarrabat, non immerito dicalor sub Basilisco retulisse. 4. lisdem in scriptis Acacius singula, quae Zeno imperator in gratiam apo- stoiicae fidel sanxerat quaeque Felix ep. 2 n. 4 perstringit, quum enarasset, in ^ prmutgandit operam suam impendisse non tacebat, nominatimque gloriaba- tv. qnod pro^/ra^' esseni omnes^ qui conira Calchedonensem synodum conira- f« tedit apostoiicae praedicationem venire ieniarant, (Fel. ep. 2 n. 5.) De restitoto Timotheo Alexandrino speciatim advertebal. laeiari cum patre corda Mdim (Gelas. ep. 1 n. 12). VII. «•478 c. mens. Jui. Timothei Salophakioli ad Simplicium inthronisiica. 1. Ad annum 478 referenda sunt soliemnia Timothei Salophakioli Alexan- ^ antistitis scripia per legatos Esaiam episcopum, Nihim presbyterum el Mar- tTriOQ diaconum ad Simplicium papam missa, quihus hic papa cp. 11 n. 1 salis ^ tonm esse memorat. Nempe Timethei hujus varia fortima fuit. Primo enim * Uone Augnsto imperante in iocum Thnothei Acluri suiTectus Alexandriae episco- F^ tamdin tenuit hanc sedem, quamdiu vixit Leo ejusque successor Zeno, pacem- ^ babnlL Al ubi loeum suum cedere roactus est hic impcrator Basilisco tyranno ciCilciiedoneosis concilii hosti, licet id tum sibi extorqueri passus sit Timotheus, ^IHoscori nomen inier altaria recitareiur (Simpl. ej). 0). servare tamen non P^t Marci sedem , sed eam vicissim Timotheo Aeluro dimittere coactus esl. '^post biennium Zeno in regiam urbem regrcssus Aeluro eistincto ct fugato ^ Mongo, qui in locum ejus invaserat. Timotheum Salophalciolum. qui Ganopi l^^^t, Alexandriam revocavit. Qua de re certior factus Siroplicius ab Acacio. i^ ^ hnjus episcopi restitutione gratulatus est, ut cupcre se non taccrct, ab ipso '''^^cnam esse maculam, quam nomini suo per inconstanliam inusscrat (cf. Simpl. ^^ 9). Ooc igilur pontificis nostri desiderium quum Acacius ei quam primuni *^ fedsset, ille sine mora legationcm mox dictam cum scriptis destinavit, qui- *8 testiBcabatur , destruxisse se , quod anie perierritus de Dioscori nominc i^^ernl^ et remissionem ipsius erroris expeiiii (Simpl. ep. 11 n. 1). In eadem "^taconvenit el illud Liberati c. 16: scribii ad papam Simplicium rogans ei •^, Peirum iilum Mongum in diaconaiu esse damnaium (id. Gelas. tract. I 2* iisdem scriptis significabat Timotheus. Pctrum Mongum Alexandriae latl- T^^simpliciorum fidei moliri insidias, ideoque se ab imperatore, ut eum longius ?^8iliuin pelli juberet, petivisse (Simpl. ep. 10 n. 2). Hinc et ipsum obtestabatur ^*^^nm, ut has preces auctoritate juvaret sua, et omnia, quae ipsi uuntiavit. Acacio nola faceret. Deiiuuu Ubellum satisfaclionis corum^ quos a caihoiicae fidci vcrilatc Timothcus ct Pctrus, utrique damnati^ damnattonis tcrrore tra- duxcrant, vcniam postulantium iisdein scriptis subncclebat (Simpl.ep. 11 n. 2et3). 3. Tempus autem, quo missa suut haec scripta, non aegre admodum coo* jicitur. Simplicius quippe epistola 9 die 13 Mart. anni 478 Acacio negoUum in- jungit commonendi Timotliei, ut labem, quam nominis Dioscori inter altaria reciU- tione incurrerat, emaculare curet. Idem vero papa dielTmens.Octobr.ejusdem anni (Simpl. cp. 12, 13) scripta illa, quibus expetita satisfactio coutincbalur» proxime accepisse se signiticat. Unde conficitur, ut medioMarlium inter et Octobrem inter- vallo aut circiter scripta illa concinnata sint. VIII. a, 482 ante mcns, Maj, ^ Gregorii Mutinensis ad Simplicium de invita ordtfkO' tione sua libellus. Anno 482 Gregorius, quum Ravennatis ecclesiae presbyter esset, a Johaane cjusdcm ecclesiae autistite Mutinensis civitalis creatus episcopus Ubellum Simplicio papae dedit, in quo se invitum et invidia non electione per summam violenliam ordinatum episcopum quercbatur, petcbatquc, ut cum Johanne causam jam nwi- lam haberet. Simul eliam flagitasse videtur, ut ipsi Simplicius de praedio RaTen- natis ecclesiae in Bononicnsi sito annuam suppcditari juberct pensionem, unde ne- ccssitalibuSy quas Johannc faciente sustinere compeltebatur, subveniret (cf. Simpl. ep. 14). Libellus hic recepit Simplicii judicium anni 482 die 29 Mjyi, ideo- que non multo anle hoc tempus Iransmissus est. IX. a, 482 ante mens, Jun, Zcnonis impcratoris ad Simpiicium de ordinalo Coh- stantinopoli cpiscopo Antiochenae ecclesiae indices, Auno 482 ante mensem Junium Simplicius litteras accepit Zeuonis, qufbos imperator ille de tristi ecclesiae Antiocheuae statu deque Stephani ejus episco|ii intcr altaria funestis haereticorum gladus perompti caede praelocutus excusabaU quod ipsius successorem Constantinopoli ordinari jussissel. Id vero aggressum esse ujebal Acacium suo ipsius jussu petcntibus Antiochenis^ quum eorum seditiones non aliter sedari posse viderenlur. Addebat et illud, factum esse praeter prme^ judicium vcncrandi illius concilii Nicacni^ adeo ut dcinceps secundum defim' tioncs patrum Oricniali synodo creatio Antiocheni episcopi reservaretur : simui ct jurasse sc teslificjibatur in haec verba, quod posihac in Antiochena urbe veieri more scrvato a comprovincialibus suis cpiscopus ordinaretur. DemumCa- lendionem recens ordinatum praeclaro testimonio commendabat (cf. Simpl. ep. 15). Litleris illis rcscripsit Simplicius die 22 Junii a. 482. X. a. 482 eod, temp, Acacii ad Simplicium dc cadem re excusatio. llis Zenonis litteris Acacius episcopus Conslantinopolitanus adjunxil suas. ia quihus pariter de Stephani caede praofatus contestahatur, sese uno pHncipit juMsm ac pacis studio non sua usurpatione ac sinc pracjudicio canonum AnliochaBLum episcopum consecrassc, imnio oliam sc diu suspcndissc^ nc videretur ambirey quod tanto principi ct in tam gravi causa non poterat abnegare (cf. Simpl. ep. 16). XI. a. 482 ante med. Jul. Calendionis ad Simplicium de ordinatione $ua symnh dica rclatio. (ialendio Constanliuopoli ab Acacio Anliochcnus episcopus ordinatus ad ecclc- NOTraX EPIST. NON EXSTANT. N. VII - XVI. 219 siam suaai se conrerrc properavil, indcquc Simpliciu synodicas ronscripsit liltcras ordinalionis suae indices, quas ipse Siroplicius C(>. 17 couimcmorat. xn. a. 482 eod. iemp. Aegyptiae synodi ci cleri Alexandrini ad Simplicium de morie Timoihei et Johannis electione relatio. Circa idem iempns ab Aegyptia synodo^ quae et numero plurima et fidei caihoiicae communione suffulta erat, nec non ab omni propemodum clero Ate- xandrinae sedis relalionem accepit Simplicius per Isidorum presbyterum ct Pc- tnim diaconum sibi roissam, qua Timotheum episcopum quondam suum obiisse testati, in ejus locum consona fidelium voluntate Johannem ecclesiae ipsius oeconomum subrogatum esse indicabant, ac rogabant, ut quum ad sacerdotium kmc consiare crederentur omnia^ etiam apostolicae askensu moderationis vo- iivam sumerei firmiiatem (Simpl. ep. 18 et gesta de nomine Acacii n. 10). Ilaec aatem synodica relatio in gestis de nomine Acacii a Johanne secundum consuetu- dinem missa dicitur. xni. a. 482 eod. iemp. Zenonis imperatoris ad Simplicium sacra de Johannis in- cusaiione ei recommendatione Petri Mongi, Quum in prodnclu esset Simplicius, ut mox dicti Joiiannis cognomento- Ta- lajae eleclionero conGrmaret, ipsi per Urauiuin subadjuvam reddila cst Zenonis im- peratoris sacra, quae cumdem Alexaudrinum sacerdotio indignum esse tcstabatur, utpote qui perjurH reus esset, quod et Acacio non laterc aflirmabat. Quocirca co cxduso Petrum Mongum, quem spondeliat reclae fidei definitionibus convenire^ ad ecclesiae Aleiandrinae regimen provehendum essc significabat. Sacram paulo post superiorem Aegyptiorum relationem a Simplicio acccptam essc, cx ipsius ep. 18 n. 2 constat. XIV. • a. 482 eod. iemp. Petri Mongi ad Simplidum de fide sua professio. Eodem tempore, teste Liberato c. 18, eliam Pctrus Mongus ad Simplicium scripsitepistolaro, qua se quum ipsius Simplicii ium Calchcdonensis concilii com- municaiorem profitebatur. Vcrum hoc mendacitcr cst profcssus. Siquidem, ut idem ol»ervat Liberatus, mox et Calchedonensem synodum et epistolam Lconis maihemaiizavit. XV. a. 482 d» 15 Jul. Simplicii papae ad Zenonem imperatorem de Petro Mongo responsio. Simplicium Zenoni, qui de Johanuc Talaja cx Alcxandrina sedc pelleudo ac Petro in ejus locum sufGciendo ad ipsum scripserat, rescripsisse atquc hoc scri- ptom per eumdem Uranium. qui Zenonis litteras detulerat, transmisisse, succcssor GeUsias docet (tract. I n. 10). Ac praeterca tradit idcm auctor, in liac Simplicii epbtola Petri restitulionem omnino abnegalam, et Zcnoncm meiuendis sacramen- 0$ obsiricium esse, ne beati Marci evangelisiae sedem a magistri sui docirina ei communione permitieret separari (Fel. ep. 1 n. 2). Acacium autem simul rogatam, ut eamdem epistolam praesentibus alloquiis firmaret, Simplicius ep. 20 docet. Una cum epistoia 18 ideoque die 15 Julii anni 482 conscripta est. Porro hujus ipsios epistolae partem fragmenluro illud cssc putamus, quod supra cpi- siola 20 edidimus. XVI. 1. Praeter varias illas epistolas, quac dcsiderantnr, Liberalus c. 18 duas alias comraemorat, unam Acacii episcopi Gonslanlinopolitani ad Simplicium, alte- ram vero Simplicii ad eumdem Acacium. Ac de prima quidem sic loquitur: Aca- cius Simplicn susceptis epistolis (scilicet 18 et 20) simpticiter rescripsit ei^ quia Johannem (sc. Talajam) Alexandriae ignoraret episcopum^ Petrum vero Mongum suscepisset in communionem in Zenonis principis unitivo, et quod hoe citra ejus (sc. Simplicii) gessisset senientiampropter unitatem ecclesiarum prin- cipis Jussione, Oe altcra autem proximc subdit : Simplicius vero suscipiens hujusmodi litteras contristalur adversus Acacium eiquc rtscribii ; quod non hene fecerit^ contra scntentiam apostolicae sedis ad communionem suscipiens haereticum hominem: oportchat enim communi decreto damnatum tamquam aduiterum commuui consilio a damnationc liherari; ad haec autem^ quia non sufficeret Petro confiteri communicatorem se esse Ecclesiae catholicae secun- dum edictum (scil. Ilenoticon sive unitivum), sed oporteret eum secundum ter- minum (i. e. defmitionem) Calchedonensis concilii et secundum epistolam papae Leonis Ecclesiae amplecti communionem, XJnum enim duorum necessario agere deheret: aut suaderet Petro pure suscipere terminum synodi, aut remo- veret se ah ejus communione. llis statim addit Liberatus: Quum ad Acacium haec scripta venissent^ et delihcraret^ quid cum oportcret rescribere^ papa Simplicius dcfunctus cst, 2. Verum suspecta merito debet vidcri duorum illorum scriptorum fides, quum Simplicii successor Feli\ ep. 2 n. 2 de Acacio apud imperatorem expostulet, quod ad iteratas deccssoris sui epistolas nullura responsum dedlssct. Immo ex iis, quae Simplicius ep. 20 Acacio scripsit, falsi convincuutur. Inde enim palam est, Acacium Simplicii cpistolae 18 rescribere nec dignatum cssc, eique cum hoc papa deinceps nuHum sermonis scu litterarum commercium fuissc. Ad haec, quum Aca- cius non de communione sed de Alexandrina sede Petro Mongo reddenda scri- psisset, hic vcro Simpiicius sic ci rcscripsisse fmgitur, quasi de una ageretur com- munione. Non ambigcndum autcm, quin, si altcruter re ipsa scripsisset, et insti-' li%set haud dubie Acacius, ut Pclrus iii Mnrci sedem restitueretur, et perstitissel Simplicius in ea scnteutia, quain ep. 18 n. 3 cxplicuerat, qua videlicet Petro medelae auxilium post poenitudinem promittcns, sacerdotalis dignitatis fdMti' gium negavit. XVII. Non minori jure in dubium vocari potest admonitio quaedam Simplicii in synodo Romana anni 502, scu Symmachi papae eplstola 6 n. 4, memorata. In laudata quippc synodo lecta cst scriptura Basilii pracfecti praetorio agentis etiara vices Odoacris regis llcrulorum, in qua ferebatur: admonitione beatissimi viri papac nostri Simplicii^ guam anlc oculos semper habere debemuSj hoc nobis meministis suh obtestationc fuisse mandatum^ ut praeter ullum slrepitum et vencrabilis ecclcsiae dctrimcntum^ si eum dc hac vita transire contigerity non sinc nostra consultatione cclchrctur cujuslihet elcctio, Certe ubi recitatum fuil istud, veluti de re nova et sibi prorsus ignota obstupuit omne concilium, ac nomi- natim Cresconius Tudertinus episcopus c conscssu surgens reclamavit, id, qnod obtendebat Basilius, contra canones pugnarc ; quod profecto nullus negaverit. Ne- que etiam infitias ierit quisquam, Simplicium ubiquc ita manifestum observatioois canonum studium prae se fcrre, ut rem adco Romanae ecclesiae infestam ipsisqne canonibus contrariam ab ipso postulatam esse, prorsus incredibile sit. Et Tero quum omne concilium totam Basilii scripturam rejicit irrltamque declarat, memo- ratam admonitionem suppositionis non obscure arguit atquc condemnat. i 221