Letter 2008: Ad clerum Parisiacum

IX Ad clerum Parisiacum Coetus honorifici decus et gradus ordinis ampli, quos colo corde fide religione patres, iam dudum obliti desueto carmine plectri cogitis antiquam me renovare lyram. en stupidis digitis stimulatis tangere cordas, cum mihi non solito currat in arte manus. scabrida nunc resonat mea lingua rubigine verba exit et incompto raucus ab ore fragor. vix dabit in veteri ferrugine cotis acumen aut fumo infecto splendet in aere color. sed quia dulcedo pulsans quasi malleus instat, et velut incudo cura relisa terit pectoris atque mei succenditis igne caminum, unde ministratur cordis in arce vapor: obsequor hinc, quia me veluti fornace recocto artis ad officium vester adegit amor. – Celsa Parisiaci clerus reverentia pollens. ecclesiae genium gloria munus honor, carmine Davitico divina poemata pangens cursibus assiduis dulce revolvit opus. inde sacerdotes, Leviticus hinc micat ordo, illos canities, hos stola pulchra tegit ; illis pallor inest, rubor his in vultibus errat, et candunt rutilis lilia mixta rosis. illi iam senio, sed et hi bene vestibus albent, ut placeat summo picta corona deo. in medios Germanus adest antistes honore, qui regit hinc iuvenes, subrigit inde senes. Levitae praeeunt, sequitur gravis ordo ducatum: hos gradiendo movet, hos moderando trahit. ipse tamen sensim incedit, velut alter Aaron, non de veste nitens, sed pietate placens; non lapides coccus cidar aurum purpura byssus exornant humeros, sed micat alma fides. iste satis melior veteri quam lege sacerdos, hic quia vera colit quo prius umbra fuit. magna futura putans, praesentia cuncta refellens, antea carne carens quam caro fine ruens, sollicitus, quemquam ne devoret ira luporum, colligit ad caulas pastor opimus oves. assiduis monitis ad pascua salsa vocatus grex vocem agnoscens currit amore sequax; miles ad arma celer, signum mox tinnit in aures, erigit excusso membra sopore toro, advolat ante alios, mysteria sacra requirens, undique quisque suo templa petendo loco; flagranti studio populum domus inrigat omnem certatimque monent, quis prior ire valet. pervigiles noctes ad prima crepuscula iungens construit angelicos turba verenda choros: gressibus exertis in opus venerabile constans vim factura polo cantibus arma movet; stamina psalterii lyrico modulamine texens versibus orditum carmen amore trahit. hinc puer exiguis attemperat organa cannis, inde senis largam ructat ab ore tubam; cymbalicae voces calamis miscentur acutis disparibusque tropis fistula dulce sonat; tympana rauca senum puerilis tibia mulcet atque hominum reparant verba canora lyram. leniter iste trahit modulus, rapit alacer ille : sexus et aetatis sic variatur opus. triticeas fruges fervens terit area Christi, horrea quando quidem construitura dei, voce creatoris reminiscens esse beatos quos dominus vigiles, dum redit ipse, videt. in quorum meritis, animo, virtute fideque tegmine corporeo lumina quanta latent! pontificis monitis clerus, plebs psallit et infans, unde labore brevi fruge replendus erit. sub duce Germano felix exercitus hic est, Moyses, tende manus et tua castra iuvas.