Letter 3004: Ad Felicem episcopum Namneticum

IV Ad Felicem episcopum Namneticum DOMINO SANCTO ET APOSTOLICA SEDE DIGNISSIMO DOMNO ET PATRI FELICI PAPAE FORTVNATVS. Oscitantem me prope finitima pelagi, blandimento naturalis torporis in- lectum et litorali diutius in margine decubantem subito per undifragos vestri fluctus elo- quii quasi scopulis incurrentibus elisa salis spargine me contigit inrorari; sed ad pri- mos evigilandi stimulos infundi poteram, non tamen excitari: qui adhuc more solito graviter obdormitans tandem aliquando inter crepitantia verborum vestrorum tonitrua vix surrexi. (2) Igitur cum considerarem dicta singula de more tubarum clangente sermone prolata et sidereo quodammodo splendore perfusa, velut coruscantium radio- rum perspicabili lumine mea visi estis lumina perstrinxisse et soporantes oculos, quos mihi aperuistis tonitruo, clausistis corusco: tantus enim exercitati claritate conloquii vestrae linguae iubar effulsit, tanta se renidentis eloquentiae lux vibravit, ut converso ordine mihi videretur verbis radiantibus ab occidentali parte te loquente sol nasci. (3) Credebam enim, quasi sofo Pindarico conpactus tetrastrophos pedestri glutine suggil- latus et ac si enthymematum parturiens catenatum vinculum fecunda fluxisset oratio spiris intertexta, sofismate peregrino. denique quantum ad profunditatem vestrae dic- tionis adtinet, feceratis ignorantem per sermonum conpitos velut inter cautes Echinadas oberrare, nisi a vobis ipsis lampas praeviatrix itineris occurrisset. (4) Quod vero vestris inseruistis epistulis vocem meam nec adclamatione laudum superatam in Ultimo orbis angulo personasse, haec ipsa dum relego, coepi me mirari vestro subito crevisse conloquio qui favorem proprio non mererer ornatu, gavisus usque adeo affectu fautoris erigi qui me recognoscerem ingenii qualitate substerni. (5) O quantum caritas prae- valet, cum illud lingua laudantis adicit quod laudati vena subducit! optandum est si- quidem, ut de me humillimo tali credatur testi potius quam auctori. non enim Poly- deucen suae commendasset venae salientis ubertas, nisi Smyrnaei fontis fatidico latice fuisset adtactus. (6) Illud itaque quod dixistis, in ultimo orbis angulo quasi vestram habitare praesentiam, satis hoc fieri iustum est: ut de vobis mihi credatis qui de me vobis credi blandius suadetis; quoniam loca, quamvis regione ultima, te cive sunt prima, nam si personae merito urbes sibi vindicant principatum, nulli per vos est ille locus inferior, ubi quidquid de laude requiritur Felix actibus pontifex est adsertor. denique non Cecaumene rabida nec ursae situs frigoribus intertextus respirat, sed per vos mutatis sedibus assiduo Favoni sibilo modulante vernatur. (7) Hoc etiam, quod sanctitas vestra conqueritur, me invento Turonis parva prolixitate potitam se fuisse con- loquiis (cum me e contra pudeat in brevi spatio prodidisse inscitiam, sed latere tanti gratiam pontificis adquisitam) : tamen, si nostri animi partes considerare velitis, quam- vis protracto spatio aspectu vestro fruerer, incitari poteram, non expleri. (8) Quis enim semel odore suavium rosarum adflatus vel satiatum quandoque se iudicet vel patiatur reddere fastidentem? cum, si diuturnius fuissemus incomminus, tanto magis dilectione succenderer quanto plus agnoscerem quem amarem. (9) Quod enim in- tulistis: 'si Ligerem vobiscum ascendissem, secundis fluctibus Namnetas occurrissem', novi quidem, te mihi Canobo, Cherucis adcersientibus myoparonem praepetem, catus arte armoniaca tutus inter Symplegadas se mordentes exissem, et si res exigeret plausu creperegico Oetam Tirynthiacum Pindo respirante pulsassem. (10) Qua vero avidi- tate illud me creditis perlegisse (quod vos intexere mera caritas imperavit) quod dixi- stis: 'nec si vulsci venissent in solacio, me vobis abripere valuissent'? credite, quan- tum meus animus inspicit, ipsa vix Roma tantum mihi dare ad auxilia poterat quan- tum praestitistis in verba; nec apud me plus aliquid est factis inpendere, quam vota voluntatis offerre : nam alloquii refluente dulcedine nihil opus est plus egere. (11) Quod vero facetiis addidistis: 'nisi sollicitatus laudibus rusticus calamus non turnasset', licet talis cultor Christicola feracissima iugera saepius exaravit, attamen nuper illum, id est vos, confiteor ludos ithyfallicos Amphioneo barbito reboasse. (12) Hoc quoque quod delectabiliter adiecistis me domnae meae Radegundae muro caritatis inclusum, scio quidem quia non ex meis meritis. sed, ex illius consuetudine, quam circa cunctos novit inpendere, conlegistis et quantum in mea persona panegyricum poetice tan- gitis, tantum in eius laudis historiam retulistis. tamen in verbis vestris illud rele- gere merui quod in eius gratia iam percepi. sed qui de me parvo magna depingitis, quaeso de magnis maxima praedicetis. (13) Quapropter dominationi et sanctitati vestrae me humili supplicatione commendans deprecor per dominum redemptorem ani- marum nostrarum, qui vos praedestinatos sua facturus est in luce consortes, ut me in sanctis orationibus pietatis intuitu dignemini memorare. magnum enim erit spei meae auxilium a vobis obtinere quod posco. Si veniant linguae pariter Graeca atque Latina, pro meritis nequeunt solvere cuncta tuis. laudibus obsessus, votis venerandus haberis, Felix, qui sensus luce perennis eris.