Letter 9: A model statement of the account to be rendered by the blessed Gelasius concerning the avoidance of communion with...

Beati Gelasii ad episex)pos Orientales, (a.488 seu Sxemplnin rationiB reddendae beati Gtolasii papae de evitanda communione Acacii, missa ad Orientales episcopos. ^ttin argumentaiiones , qmbiat Orienlales cansam Acacii iueri praeiendebani, *>tttfl<nii dituens, vinnilum excommunicalionis in eum prolaiae insolubile esse osiendii. 1. . . . Post quingentos aniios constituta Christi eos velle sub- ") a omitt. verhi. . . ) a* tt/ universas teniationes mira prudeniia ei Umganimiiate sufferret, deltcias Jfjnkt ijfemeret, superbiam humiiitate calcarety tanta misericordia animi alacritaie ^''ftctret, moxque satians (loco diians) et omitt. laudibus. ) ^ Fuit enim vir . . . decoratus insignibus ad tam cxcebtum officium non . . . gravc ■Wi onut. j Alii luxurioso convivio effusoque, moxque nascantur (loco generantur). ) tt inter magnos. Mox a* docuerit, maximus vocahitur. ") Hic numerus habetur in jpluribus et praestantissiniis catalogis, Vatican. ^•1997 et 1127, Sessor. LXIlf, «aliis; in Cavensi, uno Colbertino et aliquot ^^^^'W exemplaribus a. IV m. VUl d. X/X, in Valliccllano A.5 cvini ab*i8 Ana- *»8U codicibus /1. IV m. Vlll d. /X. in Vaticano 1353 «. /// m. VI II d. IX. Dc wpowtionis ejua die cum Anastasio couHcntit martyrologium Romanum. (ii. 488 vertere, quum triginta aimorum lex *) hominum non possit abnm ■^ . . Sanctum Athanasium ideo non fuisse damnatum a synodo Or tis; quia sedes ista non consenserit^ vel sanctum Johannem Cons tinopolitanimi vel sanctum Flavianum Si ea ergo non sentiente sola^ qui damnati sunt a synodo Orientis, non potae esse damnati; consequens est^ etiam sine synodo qui eadem damnante damnatus fuerit^ damnatus sit. Postremo si nulla est solius sententia, quid tantopere cupiunt, hanc resolvi? 2. ... testimonio Acacii-), ubi confirmat, Timotheum cat cum de damnatione Petri retuiisse ad utramque jRomam, ub haeretico fuisse ordinatum, hoc est complice insaniae suae; ubi ( ut propter hoc majoribus suppliciis subderetur, itaque non ut m^ guestris esset, quod nunc praetenditur, sancto, quum obiisset, T theo subrogaiidus. Qui pro sceleribus suis, quae retulit ejus Aca suppliciis subditus est; uemo autem ad honorem reservatum dig asserit esse suppliciis. Imperator Timothei catholici electioni ci pemiisit; iiecesse est igitur, ut sequatur, quod ille constituit et catholicum a catholicis ordinatum,*) Falsum est ergo, quod » ') Testimonium hoc Acacii in ejusdem epistola ad Simplicium (Simpl. S n. ii) invenitur. Unile sicut illud ad Romam alteruiram hicidatur (infra n. pariter et Constantinopolim) ^ ita hic legendum patet complice (pro compUeea ') Sequestrtm vel sequestre^ vox jurisconsultis familiaris, idem sonat f positum ; sequester autom idem , quod mediator vel arbiter. Quare in sequesin vel tft sequestri constituium esse iiostro loco id sibi vult, ut Petrus quasi 8i sor a Timotheo desiguatus vel testamento condictus dicatur. — Moz ^us additur. qvesiri dicitur constUuius, ut eidein subrogaretur, cui nunquam com- (a. 488 mimicayit, ^ a quo postulatus ^) est longius debere relegari. — 8 .) 3. Si juraverat^) Johannes non se futurum episeopum, quo- modo tu mandasti dignum esse, cui majora committereniur, quae ad giifemaiionem ecclesiae pertinerent? Supra presbyteriun quid est ma- jus ad ecclesiae gubemationem nisi episcopatus ? Si juraverat, quo- modo boc mandas? Et si juraverat, cur illum exposuisti, ut fieret contra quod juraverat? Aut si factum est quod mandasti, quid ira- sceris, quid illum tibi dicis pejerasse, quum factum sit, quod se non jnraverat esse factunim; quum tu eum hoc fieri debere maudaveris ? Apocrisarius erat, omnia ad ipsum pertinebant, omnia ecclesiae ipse cnrarit, potior illo inter clericos Alexandrinos nullus habebatur: konore presbyter erat; supra quid ei adderetur ad gubemationem eeclesiae, quid ei amplius adjiceretur nisi episcopatus? Tu igitur «mn episcopum esse voluisti, qui eum supra quam erat (iiec aliud restabat, nisi ut esset ei^iscopus) esse debere mandasti. 4. Miror autem, si necessitatem'^) patitur imperator, ne pellat Petrum, et ununi hominem necessitatem perpeti non potuisse conten- ^ ut fieret quod nolebat invitus. Nam et ipse imperator, quiun necessitatem praetendit, malum esse definit, quod necessitate facit, 5. Si personam Petri excusandam putatis, probamus noxiam, «wreticam atque damnatam. Si m sequestris fuisse praetenditis, propter scandalum Timotheo catholico subrogandum ; nec Acacii hoc wripta'*) testantur, qui dicit evideyter, cur fuerit exclusus, nec im- ^^ Ubi qaum Buccessor jam excuhias supei- defuncti rorpus ngere dicatur, aute ^ mortem electns fuisse fere videtur. Quamquam aliis in ecclesiis (conf. mo- "*praev. in Uilari epist. 15 n. 2) et praesertim in Romana ejusmodi electio, qua ^scopatug quasi /taereditarium compendium putaretur, antiquitus vetita, etiam sub ^o aynodo Romana anno 465 interdicta erat (Hil. epist. 15 c. 3). Quare Gelasius ^ n. 7 recte argumentatur: nec sibi superstiti (Timotlftus) sacerdotem super- ^inare potuit. ) Timotheus enim scripsit ad papam Simplicium, dicens Petrum oUm in diaconio ^ iamatum, . . . mandans per Esaiam episcopum , rogans , ut sci^iberetur impera- '^^ PetrOj quia latehat in Alexandrina civitate et insidiabatur ecclesfae , ut ad ''^*quuis deportaretur exsHium (Gelaa. tract I n. 8). ^ Tale juramentum Johauni fautores Petri imponebant, ut ex fide Zacha- "*« Evagrius III, 2 refert. Quam incusationem temere jactiitam Gelasius epi- *>^ 10 n. 6, 27 n. 2 Graecis exprobat. — Quae sequuntur verba, ex aliqua *^ epistola^ad Johaonem vel ad pontificem Romanmn data sumpta esse vi- ^*^, niai forte ad epistolam imperatoris modo laudatam pertinent. *">TOLAB SOMAN. POHTIP. I. 19 (a. 488 peratoris, qui et Timotheo catholico, quae statuisset, mansura es ■^ promisit, a cujus fuit Petrus communione discretus, et S quo poei latus est longius debere relegari atque huc pariter et Constantii poliiQ relatus: sicut etiam testatur Aciicius, a sancto Proterio diaconio fuisse damnatum, et catholicum a catholico creandum pr; stituerit, non Petrum, qui erat haereticus, tamquam m sequestri ] situm subrogandum; a quo ordinati nisi ad communionem sau Timothei revertissent, jussi sunt") sine dilatione damnari. 6. Qui si dicitur postea fuissc correctus, interim hoc ipso in err hactenus jacuisse monstratur, nec debuisse catholicis praefici *®) p errorem, a quibus est de errore correctus. Itaque venia dig: fuerat, non honore; et maxime al) haereticis ordinatus nullam i scopalis dignitatis prorsus habere substantiam. Quod si negatar, testimonio vincuntur Acacii et rerum ratione monstrabitur; q quum Timotheus haereticus cum suis complicibus damnaretur, comes ejus fuit, et cum eodem usque in ejus finem perdurans Timothei sit sequacibus institutus. Quaerendum denique^ si ua ad diem obitus sui ^ancto Timotheo communicavit; quod si fad non est, inter eos erit sine dubio, quos imperator dixit a cammtmi catholici Timothei discrepantes, nisi ad ejtis communionem intra d menses gratiamque remeassent, in perpetuum esse damnatos. 7. Ridendum autem, quod quidam ab eodem Timotheo cat lico Petrum asserunt ordinatum. Nam vivus illum se supersi nuUatenus ordinavit, ad cujus nunquam communionem prorsus cessit, quem poposcit, ut dictum est, etiam longius relegari; : sibi superstiti sacerdotem superordinare potuerit: ipsi viderint^ illum mortuus ordinavit. Tempore autem, quo Petrus invasit e<^ siam, sanctus Timotheus in Alexandria non erat^ nec se exsta pontificem, sicut dictum est, poterat ordinare ; sed potius Petrus fande oninia agens, superstite Timotheo legitimo sacerdote^ ejaj patus sibi ausus est nomen imponere. Nec hoc quilibet catkc tunc fecerunt, qui utique omnes cum Timotheo sentiebant ei< communicabant, sed unus complex insaniae Petri, sicut iam testa Acacius. ^*) Nec enim poterant catholici, qui Timotheo haeret natujH esse, Timotheus ad Simplicium scripsit (Gelaa. tract. I n. 8), et im Simplicius epist. 12 n. 1 (Liberatus breviar. c. 16) , et hic etiam Acadiia te«ta esso dicitur. •) SciHcet imperialibuB edictis; conf. Felicis II cpist. 1 n. 9. Paolo aiite«^ omiserunt ei caiholicum a caih. cr, praesi. '^) Haec quidem sententia canouibus prorsus consentanea saepissimeaftf sulibua Romanis producta est; conf. Simplicii epist. 18 n. 3 (not. 8), Felic. 11 «P» 1 n. 9, 2 n. 4, 15 n. 3, al. — In sequentibus notantur epistGlae Acacii ad So licium (Simpl. ep. 8), et Zenonis ad universos epiBCOpos et dericoe Aegyf (conf. Felic. II ep. 1 n. 8, 2 n. 4). Ibidem loco vincuniur aptius legereior wMiit» ") Scil. in epistola ad Simplic. (Simpl. ep. 8 n. 2). non commimicaverant, qui Timotheo catholico communicabant, su- (a.488 peretite et eo catholico, quem nossent legitimum sacerdotem-, vel '^ superducere alium vel haereticum consecrare. Unde apparet eum ab kereticis ordinatum, et ideo catholicae ecclesiae praesidere non JHWse: quia prorsus hoc abominandum nefandumque judicetur, ut qm diu in perfidia volutaverit^ fidelium cervicibus imponatur. Quod si admittitur, potest et de aliis haeresibus passim similiter quicun- que pennitti, quod nuUa unquam exempla , nuUae regulae , nullae Jeges ecclesiasticae patiuntur imponi. 8. Sed, inquis, eum fvusse correctum. Interim, ut supra jam dictom est, hoc ipso haereticum fuisse monstrabis. Qui etiamsi damnata haeresi se ad fidem catholicam dicitur contulisse, subdi de- buit catholicis, a quibus correctus est, non praeesse. Non est enim discipulufl supra magistrum, satisque erat, ut correctionis suae sub- jectus praeberet exemplum, iion post diutumum errorem lougamque p^diam, a quibus emendatus est correctusque , ilominari. Tum deinde quaero, quid erroris damnaverit, quid rectae confessionis ele- gcrit, et quam petit*^) esse falsam quamve veracem ficlem. Qui si definitam apud Calchedonem fidem et catholicam sequitur, cur eis conununicat, qui duarum naturarum in Christo nuUateuus recipiunt veritatem? cur Dioscorum, cur Timotheum haereticum recitari f acit ? cup quicunque inde veniunt, synodo Calchedonensi adversa defen- fait, quibus Petrus sine dubitatione comraunicat ? Si autem magis Wium fidem veram esse pronuntiat, apparet satis, quam de suo sit ^wrofe conversus. 9. Sed non miror correctum dici, quum in sua perversitate per- ^eat, quando non constat, et a quo vel correctus fuerit vel rece- ptes. Siquidem Ecclesiae regula vetusque traditio*^) nota sit omni- •^: ab episcopo enim provinciae suae, id est secundae sedis anti- 8tiie, eum vel discuti vel recipi convenisset. Qui tamen Alexandrinus ^tttigtes, etiamsi pravitate damnata eum recipiendum esse judicaret, ^n prius hoc faceret, quam ad sedera apostolicara retulisset. '^) ") Malim pelierii, aut potius praedicaverit vel professus fuerit. ^ Abtohfi enim, jam FeUx epist. 14 n. 3 extulerat, Petrus nulla ratione po- "■ Ane apostolieae sedis assensu, qua fuerat mandante secltisus, sicut de recipien- w ttHiftf forma veierum iestatur antisiitum. — liec Petri, idem epist. 15 n. 3 re- 19* (a. 488 Docent hoc catholici gesta Tiiiiothei aliorumque exempla mult qui acceptis libellis haereticorum, in quibus veterem se dai profitentur errorem, non prius receptionem eorum communione confirmant^ quam ad hanc sedem satisfacientium gesta dirigi atque hinc poscerent, sicut factum est, debere firmari. Quaer quam, quis istum discusserit, quisve susceperit, quisve reconcilia quis ad communionem catholicam intrare permiserit. Ubi in taceo, quia haec omnia poenitentis sunt, utpote et haeretici haereticis ordinati: quem sine ambiguo et constat errasse, qui perhibetur esse correctus •, alia est enim venia sub terrore laps alia spbntaneae pravitatis electio. Si Acacius hunc recipit. jure, qua regula? quum nec pontificii**) ipsius esset hoc facerc ad me voluerit haec referre: immo cui, ne id faceret, saepi contradictum est, et magnopere delegatum, ut eum longius al xandria faceret sacerdotali et catholica vice nostra suggestion pelli. Gur praesumpsit quae vetui, et quae sunt injuncta cah 10. An imperator illum discussit atque suscepit? Constat rim illum ecclesiasticis regulis non receptum : ab ecclesiastica regula receptio ejus omnis aliena est. Quod si dixeris: Sed in ior catholicus e$t\ salva pace ipsius dixerimus, filius^*) est, non petit, puteiur legitima provenisse purgatio, quem rion secundum morem veierw stolica sedes, quae ligavit, absolvit. Quam exceptiouem quum Gelasius saep proferat (conf. epist. 26 n. 5, 27 n. 3, 4, 5, tract. lY n. 13), simul duas alias addit, Bcilicet: quia apostolicae sedi jujcta canones dehetur summa JudieH (epist. 10 n. 9, 26 n. 5), et secundae sedis atUistitem nec expellere quisqwmi vocare sine primae sedis assensu vel potuit vel debuit (Gel. tract. II n. 8, tra n. 13). — Qjiae deinde memorantur gesta Timothei, conf Simplicii ep. i 26 n. 5: Satis constat, Acacium nuUum pontificium habuisse sententiam sedis mp cae (al. sententia s. a. damnatum) sine uHa ejus notione solvendi. Similiter 27 n. 4 ipsum nec examinandi aut recipiendi eum (Petrum) habuisse pontifieii (conf etiam ep. 27 n. 3 et 5, tract. IV n. 13). Ac revera correctionem no N^ postea consultus contra editos approbavit. — Idem paulo post cathoUc nostra, ubi editi cathoHco jure nostra. Chtisliani imperatores pro aeterna vita pontificibus egerent, ei pontifices pro i «ii Ecclesiae: quod ad 'religiouem competit, discere ei couveuit uou (a. 488 docere; habet privilegia potestatis suae, quae administraudis publicis ~ ' rebm divinitus consecutus est; et ejus beueficiis uon ingratus contra dispositionem coelestis ordinis nil usurpet. Ad sacerdotes enim Deus voluit, quae Ecclesiae disponenda sunt, pertiuere, non ad saeculi potestates: quae si fideles sunt^ Ecclesiae suae et sacerdotibus voluit • eaae subjectas. Non sibi vindicet alieuum jus, et ministerium, quod alteri deputatum est: ne contra eum tendat abrupte, a quo omnia constituta sunt, et contra illius beneficia puguare videatur, a quo propriam consecutus est potestatem. Non legibus publicis, uon a potestatibus saeculi, sed a pontificibus et sacerdotibus omnipoteus D«us Christianae religionis dominos et sacerdotes voluit ordiuari, et discuti recipique de errore remeantes. Imperatores Christiani sub- dere debent exsecutiones suas ecclesiasticis praesulibus, uou prae- ferre. Nulla ergo nec certa discussio est, nec mauere potest ista susceptio ejus, quem Ecclesia suis legibus uec ordiue competeuti nec discussit omnino nec commuuione restituit. Ideoque potius er- rori ejus communicavit Acaciu^s catholicamque fidem ei prostituit, quam ilium ad communionem catholicam revocavit; cujus enim uon «t ordinata receptio, sequitur, ut iu errore permanserit. 11. Acaciiun quoque a nostra eommimioue submovimus, ne per eum etiam nos Petro nulla Ecclesiae regula discusso atque suscepto tt ideo in pristino errore duranti commmiicasse diguosceremur. Quo- Diodo autem non reus citatur Acacius^ conmiuuicaudo ei, quem re- Wil esse damnatum? Numquid ex eodem foraminc manat aqua duicis hxQ.^.n. ^mara? Nam quum*') dicat apostolus: Si quac destruxi, hacc cadcm Gal.2,lH. ffdedifico, praevaricatorem me constituo] quum haec iuquam dicat tau- te apostolus, vos judicate, utrum praevaricator uou sit Acacius, V^ quod ante danmavit, suo post ore laudavit. £x ore tuo, inquit, ^^^' P^^aheris, et ex ore tuo condcmnaberis: Pax^"^), paxy et non est Ezhch. P*c/ Pax est enim caritas de corde puro et conscicntia bona ct fide ^h^^' ^ ficta, Quid horum in Petro, quid horum docetiu* esse iu Acacio? 1,5. fflc non legitima nec^ecclesiastica regula discussus atque susceptus ^ sua permanet pravitate, hic permaueuti iu pravitate fit complex, ^'iwa postquam eum professus est ipse damnatum. '«8tti airtu rerum imperialibus dispositionibus uterentur. — Duo quippe sunt, epist. I2n. 2infert, quibus principaliter mundus hic regitur: auctoritas sacrata pontificum ^ ^gcH» p9testas etc, — In sequ. Blanch. reWiionis Dominus mutavit. '^ Simili argumentationc et iisdem scripturae sacrae locis utitur Gelasius ^ nn»t. 26 n. 4 et in Felicis 11 epist. 14 u. 3 et 5. (a.488 12. Sed^^) necessitaie, iuquit, imperiali communicamt Petro Ac^ ^^ cius. Hoc ipsum sufficit, quia quod necessitate dicitur perpetratui^^. pravum esse monstratum est. Viderit Acacius vel qui ista pronm^^^ tiat, utrum imperatorem catholicum profiteatur hujus pravitatis vsH^^'^ ctorem. Nos ista de catholico imperatore non credimus, utpol^^^ cujus sacra-®) retinemus, iu quibus catholicam fidem et Calchedo-^"''''^ nensis synodi detinitionem se tenere testatur. Atque ideo etiam ab eodem postuhimus, liaereticos debere depelli; pessimeque de eo ma- gis ille sentit, qui id eum aut nolle aut non facere posse praetendit: quum nec Divinitati sit aliquid praeferendum; et impium sit^ quae ad Deum pertiuent, prompta non exsequi voluntate. Nos, inquam, ista de imperatore non credimus; ^bsit enim^ ut contra hoc^ quod palam profitetur, coiitra decus imperii catholicam fidem impugnare dicatur. Impugnat autem, quod absit^ si quemquam in hoe^ quod inimicum est catholicae Ecclesiae, necessitate compellat. Hoc ipao autem, sicut dictum est, constat esse perversum, quod dicitur necefl- sitate conimitti. Sed haec de imperatore viderint, qui ista praeten* dunt; nos auteui etiam in hac parte imperatoris'^^) sacra recitamQS| quibus omnia se imperator cum Acacii consilio fecisse promit^ et item Acacii scripta depromimus, quae laudant imperatorem ista fa- cientem. Nemo quod patitur necessitate, coUaudat, nemo suo con- silio necessitatem sibi poscit inferri. Si necessitate fecit, fatetor malum esse quod fecit; nolens enim non voleus fecit; non enim voluntate facit, quod necessitate facit; malum autem fatetur, quod nollet fieri, si necessitate iion premeretur. Si maliun est, quod ne- cessitate facit, cur id laude prosequiturV cur ad aliorum perditio- nem praedicator rei ejus exsistit, quam committit invitus?* Unde apparet, non necessitatis sed voluutatis esse, quod facit, quum utiqne placet, quum laudat, quum prae ceteris retro pontificibus esse pio- mulgat: quippe qui dicit, nunc Alexandrinam ecclesiam respirare, d spiritalis aiimoniae vbertate satiari'^ de quo ante dixerat^^), qumn ex- pulsus esset, laetari cum patrCy id est cum Timotheo catholico, corda fideiiumj id est ))Iebis suae. Postremo ipse videat, si imperatorem '^) Etiam illud , Acaciimi soluminodo ab imperatore coactum Petro commo- nieasse, persaepe Graeci obtendebant et refutabant pontifices; conf. Gelas. epist. 3n. 7 et 13, 26 n. 8, 11, 13 iil. Felix II epist. 1 n. 8, 2 n. 4. — Mox editi ^Mt ait eum aut nolle . • . posse fvae sentit. ") De his quidem Zenonis et Acacii litteris conferatur Gelasii epist. S6 b. 8 et notitia epist. Felicis II non exstaiit. n. VIII et IX. dicatiacere cuncta quae mala suut; quando quae cuni necessitate (a. 488 se lolerare praetendit, mala esse profitetur et non facere voluntate "' '' pronuntiat. In tautum ergo haec mala sunt^ ut non vellet liaec ftcere, si necessitas non urgeret: apud nos quod magnopere prae- ^cat, non necessitate sed voluntate facere demonstratur. Si autem ^t errasse consentiimt, sic remedium quaerunt , petant ordine suo femedimn, aeqniescant curari vulnera sua. Nunquam aegrotus me- Aeo conditiones suae curationis opponit; proinde vulnera sua, immo jnae Ecclesiae omni suis excessibus intulerunt, ut possint veram iwipere sanitatem, sinant ciurari patientcr, ea ipsa utique, quae iidem male commissa esse non abnuunt. 13. Sed popuius, inquit, Alexandrinus hoc magnis desideriis po- Mavit, nec Petrum sihi patitur uUa ratione subduci. Quid^»), si pe- teret populus Alexandrinus idololatriam debere parari? Quid enim isterest, utrum haereticus an profanus ecclesiae catholicae permit- tatur imponi? Quid si alterius haeresis cujuslibet hominem sibi praesulem poscat adhiberi? Qui enim fecit hoc de aliqua haeresi, potest et de alia, si id delectat, expetere. Si inter hominum mores aliqmd perpetrari tentaretur contra leges publicas , nullatenus id bonus imperator annueret: contra Deum poscentibus acquiescit? Si prava cupienidbus annuendum est, ubi est imperialis auctoritas? ubi moderatio? ubi legum gubematio? Si contra catholicam fidem et ecclesiasticam regulam petentibus concedendum est quod pet^itur, quomodo catholicus imperator^^)? Ac per hoc, ne fiat contra homi- num Toluntatem, fiat contra Deum ? ne corripiantur utiliter improba, immo lethalia concipientes ne corrigkntur, insana molientes pereant in aetemum? Nec boni imperatoris est nec catholici principis, nbimet poscentibus inimica concedere; immo et ipsis^^), de quibus agitur, et onmi reipublicae et saluti ejus et regno, quae contra Deam simt non cessisse, salutare est. 14. Sed non sunt, inquis, nec bonis moribus nec ftdei'^^) rectae coniraria. Quomodo non sunt bonis moribus noxia, perfidum parri- ddii socium, comitem haereticomm atque danmatum, rerum admini- stratorem poscere divinamm, quem praefici nefas esset vel non de- eebat nec publicae dignitati? Quomodo non religioni contrarium est, haereticum danmatumque, ab haereti^is falsum nomen sacerdotis indeptum^), catholicae fidei velle praesidere? s>) Siiniliter ejusmodi popuU, qui praotendebatur , motum Golasiue sugillat epist. 3 n. 15, 12 n. 10. •^ Editi imperaior pemditai ne fiat etc. Potius supplorem fuerit vel dicatur, T¥^ liftdem verbis Felix II epist. 2 n. 4 utitur, unde simul nostra iUic correctio probator. (a. 488 15. Scd'^"^) correcttis est, iiiquis, et hoc omnes voluerunt, a "~ ^ correctus est, et a quibus cognoscitur approbatus, Qui taudeni siut, diligeuti examinatioue videamus. Ipsi certe, quos pariter eodem testamiui ab errore correctos. Restat, ut complices ejiis -— ^ liou dubium sit : quibus legibus igitur eorum pro quolibet testific--- debet admitti; quos par crimeu iiivolvit? 16. Sed, inquis, qui etiam Timotheo catholico communicare v ' bantur, nunc Petro communicantes, de eodem simitia poposc Smit ergo isti commuuionis catholicae praevaricatione notab qui, ut dicitur, a catliolici Timothei communione, quam ad ©jus • que obituiii servaverimt, post illius transitum in consortium isM reciderunt, cui nunquam Timotheus catholicus communicasse nt: stratur. Itaque a Timothei cathplici, immo a catholica communi^ delapsi sunt. Ecce quomodo Petnis correctus est et probatus, vel a complicibus suis vel a praevaricatoribus catholicae comi nionis dicitur postulatus antistes. 17. Sed Timotheus, inquis, catholicus ideo Petro non comm cavit, quia episcopatum illo vivente praesumpserat. Si propter scopatum, suffecerat Timotheo, Petrum fuisse submotum; quod s tem ei non communicabat, non erat episcopatus causa sed haer^^ Communio enim ad fidem pertinet; nam si propter houorem, c«*- vel laico communicare potuisset, si in illo fides recta mansis^ Cur ab eo ordinati ad fidem catholicam regulariter jussi^^) sunt J cipi? Ubi ostenditur, illiun communionis catholicae non fuisse. I? inde si correctus est Petrus, cur ab eo cathoUci, quicunque sunt T' in Alexandria vel per Aegyptum, remansere discreti? Cur ei no- communicant illi catholici, qui usque in diem vitae suae catholioc communicavere Timotheo, indeque vere catholici sunt, quia in ea- dem commmiione sine iilla ejus temeratione perdurant? Ergo evi- denter apparet, quia ei communicant illi tantummodo et eum sib: praesulem poposcerunt, qui ejus, ut dictum est, vel antiquae ^) sun complices pravitatis, vel a communione catholica deviantes in eju consortium transienmt, atque ideo incusabiliter etiam caiholicc persequuntur. 18. Audivimus assidue et certa relatione cognoscimus^ qui eidei '®) Simili Graeconmi objectioni similiter obviat Gelaaius epist. 3 n. 11, 18 n. 26 n. 6. '®) Scilicet Zenonis litteris a Felice epist. 1 n. 9 memoratis. Qoibus condx ipse Felix in Acaeii causa epist. 14 n. 5 spondens, se provisurum rationabiliter^ cuncta convenerintj ut eorum, quos ordinavit vel haptizavit Acacius, sdha confessio catholica ... nihil pereat: similiter Gelasius epist. 3 n. 6. '^) Malim antiquitus pro antitbesi sequentis verbi transierunt, — Similiter«< persecutione episcoporum catholicorum memorat Gelasius epist. 26 n. 8, 27 n. 8, 1 1 . — Mox editi cognovimus . . . qui contra fidem . . . perspicumtur.