Letter 462: You may wonder why I continue to write rather than coming to speak with you face to face.

Πυνθάνομαι ὡς ἐῤῥῶσθαι φράσας τοῖς τὰ χάλλιετα συμδουλεύουσι, χαὶ πάντας τοὺς τῆς αἰδοῦς διαῤ- ῥήξας δετμοὺς, οἴχῃ φερόμενος ἐπὶ τὴν δυσχλεᾶ καὶ δυσώνυμον καχίαν. Βουλοίμην μὲν οὖν μὴ εἶναι ταῦτα ἀληθῆ; εἰ δ᾽ ἐστὶ, σπούδασον πρὶν σφόδρα ὑπὸ τῆς τοιαύτης χαταγωνισθῆναι μέθης ἀνενεγχεῖν, ἵνα μὴ χἀνταῦθα αἰσχύνην ἕξεις, χἀχεῖσε δίχην ὑφέξεις. ἘΣ -Ἡ ΠΑΛΛΛΑΔΙΩ ΚΑΙ ΜΑΡΩΝΙ. ΙΙολὺς λόγος ῥεῖ, καὶ δι᾽ ἀξιοπίστων προσώπων βεδαιοῦται, ὅτι μάλ᾽ ἀχριθῶς ἐπιστάμενος ἐχ πολ- λῶν τεχμηρίων ὁ ἡγεῖσθαι ὑμῶν λαχὼν [διὰ] τὸ ἑαυτοῦ συμφέρον, [οὐ] διὰ τὸ λνσιτελοῦν ὑμῖν ἀγα- πῆσας, οὐχ ὅτι τῷ χοινῷ τῆς Ἐχχλησίας συνοίσει σχεψάμενος, συνεργοὺς ὑμᾶς τῆς ἑαυτοῦ ἐχειροτό- νησε πλεονεξίας. Εἰ τοίνυν ταῦθ᾽ οὕτως ἔχει, παύ- σααθε εἰς οὐρανὸν τὰ τόξα τείνοντες, χαὶ τῷ τῆς ἀχτημοσύνης πολεμοῦντες νομοθέτῃ, δι᾽ ὧν τὰς ἀλ- λοτρίας πραγματεύεσθε συμφοράς. ΞΔ’, -- ΑΦΡΟΔΙΣΙΩ ΜΟΝΑΖΟΝΤΙ. Ὅτι τὸ μὲν ἐφ᾽ ἑαυτοῖς ἀπολώλαμεν, τὸ δ᾽ ἐπὶ τῷ Χριστῷ ἐσώθημεν, δῆλόν ἐστιν ἅπασι. Δίχην γὰρ ὀφείλοντας διὰ τοῦ βαπτίσματος ἐδιχαίωσε, χαὶ οὐ- ρανίοις χαρίσμασιν ἐχόσμησεν. Ὅτι δὲ εἰ τὰ παρ᾽ ἡμῶν μὴ ἕψοιτο, οὐδὲν ἐκ τῆς τοιαύτης πραγμα- τείας χαὶ χάριτος χερδανοῦμεν, ἀλλὰ χαὶ μείζονα δώσομεν δίχην, ἅτε μηδὲ τοσαύτῃ εὐεργεσίᾳ βελ- τιωθέντες, χαὶ τοῦτο δήλον.