Letter 524: I expected your kinsman to be the cause of no harm and of much good for me.
Εὐφημίῳ. (356)
Ἐγὼ τὸν σὸν ἡγούμην συγγενῆ κακοῦ μὲν οὐδενός, ἀγα-
θῶν δὲ πολλῶν αἴτιον ἔσεσθαί μοι ὁ δὲ ἀφ’ οὗ μάλιστα ἂν
ἐβλάβην, τοῦτο διετέλεσε ποιῶν. οὔτε γὰρ μεθ’ ἡμῶν ὢν τὰ
παρ’ ἡμῶν ἔπεμψέ σοι γράμματα πολλὰ λαβὼν ἅ τε ἐπέθηκα
ἀπιόντι, ταῦτα οὐ φαίνῃ λαβών. εἰπάτω, τίνος τοσαύτην ἀπῄ-
τησε δίκην· ὡς τό γε μὴ εἶναι τοῦτο δίκην οὐκ ἀρνήσεται.
τὰ δ’ ἡμέτερα οὕτως ἔχει· πόνος πολύς, ὁ μὲν ἀπὸ τῶν
νέων. ὁ δ’ ἀπὸ τοῦ πολλάκις εἰς ἀγῶνας ἐμβαίνειν. καὶ πρόσ-
εστι τὸ νοσεῖν ἀεί. πάντα γὰρ δὴ τὸν χρόνον τοῦτον ἐνναίον-
τες ταῖς τῶν ἰατρῶν χερσὶν οὔπω τελέως ἵξω τοῦ νοσεῖν ἐσμεν.
τῶν πολιτῶν δὲ ἡμὶν πλὴν ἑνὸς ἐχόντων οἰκείως τῶν
ἐν ταῖς δίκαις οἱ μὲν ὄντες ὡς ἀληθῶς ῥήτορες μεθ’ ἡμῶν
εἰσιν, οἱ δὲ βλάψαντες ἄν, εἰ μεθ’ ἡμῶν ἦσαν, ἑτέρων εὖ
ποιοῦντές εἰσιν ἐσθίοντες πολλά, πίνοντες κρα-
τῆρας τοῦ θαυμασίου σοφιστοῦ.
παρ’ ᾧ δὲ δικαίως ἂν
ἴσχυον ὅσον οὐκ ἄλλος, ἀσθενέστερος ἁπάντων εἰμί. καὶ οἶδα
μὲν ὡς δοκῶ δύνασθαι, δύναμαι δὲ οὐδὲ μικρόν. καὶ ταῦτά
σοι, κἂν μὴ νῦν φαίνηται πιστά, φανεῖται μικρὸν ὕστερον.
Related Letters
Rufinus is a kinsman of the distinguished Olympius and a friend of mine -- he follows his kinsman's example.
A certain sense of propriety held me back from writing first.
The "reputation" you mention — I believe it is Traianus, for he is the one who convinced himself that I amount to...
I'm delighted that your first letter came to me, and I earnestly ask that you not abandon this gracious habit.
You described the famine and the cold so vividly in your letter that I shivered and felt hungry just reading it.